Preludium siódme, A-dur, przynosi śpiewność utanecznioną: jest mazurkiem. Zdumiewa i urzeka prostotą melodii i subtelnością harmonicznego towarzyszenia. Zaliczane jest do kategorii preludiów idyllicznych. Zygmunt Noskowski nazwał siódme Preludium „zbłąkanym – wśród reszty preludiów – promykiem słońca”. Skomponował na jego temat potężne symfoniczne wariacje. Alfredo Casella sparafrazował Preludium, czyniąc to nie bez poczucia dowcipu. Chętnie podkładano pod Preludium A-dur słowa. Niegdyś ze słowami Miłosza Kotarbińskiego (Czemu sercu smutno...) funkcjonowało jako salonowy szlagier. Dzisiaj prowokuje do impresji jazzowych.Autor: Mieczysław Tomaszewski Cykl audycji „Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie”Polskie Radio, Program II